De mooiste van 2008

Waarom niet beginnen met eindigen? Dit zijn de mooiste tunes van 2008, of u moest er anders over denken.

1. Lies - Glen Hansard (cd: soundtrack van de film 'Once')
2. Re: stacks - Bon Iver (cd: For Emma forever ago)
3. Murder in the city - The Avett Brothers (cd: ?)
4. Born in time - Bob Dylan (cd: Tell Tale Signs)
5. Flume - Bon Iver (cd: For Emma forever ago)
6. Gasten - Het Zesde Metaal (cd: Akkatemets)
7. The shock of the lightning - Oasis (cd: Dig out your soul)
8. The Architect - dEUS (cd: Vantage Point)
9. Jungle Drum - Emiliana Torrini (cd: Me and Armini)
10. Electric feel - MGMT (cd: Oracular Spectacular)

2009

Het wordt een goed jaar, let op mijn woorden. Daar heeft zij veel mee te maken. En ja, ik ga hier terug schrijven. Voor de 3,5 overgebleven lezers. Heb ik meteen een goed voornemen. Verder: volle kracht vooruit en nieuwjaarskussen voor alleman!

maar vrijdag
in het driedimensionele
veeg ik het haar
uit jouw gezicht

Grunberg lezen

'Hij dacht weer aan zijn vrouw. Goed, ze moest wel eens even worden opgesloten in een opberghok, dat was niet wat men zich als eerste bij een huwelijk voorstelde, een vrouw in een hok, het was in ieder geval niet wat hij zich erbij had voorgesteld, maar dat deed hij om haar tegen zichzelf te beschermen. Zijn huwelijk was in orde. Het was een goed huwelijk, zeker nadat hij het zwembad had laten aanleggen.' (Uit: Onze Oom, Arnon Grunberg)

Zeker nadat hij het zwembad had laten aanleggen.

Mooi liedje

Weltschmerz

'De Weltschmerz is er wel een beetje uit hé?' zei een vriendin onlangs. Tja.

Soezen

Ze ligt opgekruld te soezen op mijn zitbank. Kont tegen mijn dijbeen. Haar cd van Counting Crows staat op. Af en toe schopt ze in haar slaap zachtjes tegen mijn schenen. Adam Duritz zingt over 'the time when kindness falls like rain'.
Ik heb het al gezegd en ik blijf het herhalen: mensen zijn van glas. En ze kunnen mij momenteel met borstel en vuilblik bij elkaar vegen.

Leaves (Lloyd Schwartz)

1

Every October it becomes important, no, necessary
to see the leaves turning, to be surrounded
by leaves turning; it's not just the symbolism,
to confront in the death of the year your death,
one blazing farewell appearance, though the irony
isn't lost on you that nature is most seductive
when it's about to die, flaunting the dazzle of its
incipient exit, an ending that at least so far
the effects of human progress (pollution, acid rain)
have not yet frightened you enough to make you believe
is real; that is, you know this ending is a deception
because of course nature is always renewing itself—
the trees don't die, they just pretend,
go out in style, and return in style: a new style.


2

Is it deliberate how far they make you go
especially if you live in the city to get far
enough away from home to see not just trees
but only trees? The boring highways, roadsigns, high
speeds, 10-axle trucks passing you as if they were
in an even greater hurry than you to look at leaves:
so you drive in terror for literal hours and it looks
like rain, or snow, but it's probably just clouds
(too cloudy to see any color?) and you wonder,
given the poverty of your memory, which road had the
most color last year, but it doesn't matter since
you're probably too late anyway, or too early—
whichever road you take will be the wrong one
and you've probably come all this way for nothing.


3

You'll be driving along depressed when suddenly
a cloud will move and the sun will muscle through
and ignite the hills. It may not last. Probably
won't last. But for a moment the whole world
comes to. Wakes up. Proves it lives. It lives—
red, yellow, orange, brown, russet, ocher, vermilion,
gold. Flame and rust. Flame and rust, the permutations
of burning. You're on fire. Your eyes are on fire.
It won't last, you don't want it to last. You
can't stand any more. But you don't want it to stop.
It's what you've come for. It's what you'll
come back for. It won't stay with you, but you'll
remember that it felt like nothing else you've felt
or something you've felt that also didn't last.

Freakshow

Op tv jagen ze een groep gehandicapten door de jungle van Nicaragua. Oh's en ah's in alle media. Moedig. Grenzen verleggen. Ha. Voelt niemand diepe plaatsvervangende schaamte voor de zieke geest die dit bedacht heeft? Ik kan er niet naar kijken zonder dat mijn maag keert. Ik denk DOE DAT NIET, ZET JEZELF NIET ZO TE KIJK maar ik schijn het verkeerd voor te hebben. Dit is hartverwarmende televisie, zegt men.

Op tv benen ze de gevoelens en ervaringen van enkele kankerpatiënten uit tijdens hun laatste weken. Kanker? Camera op je snuffer. Kan best zijn dat zoiets therapeutisch werkt voor de mensen in kwestie, maar die beelden gooi je niet op de buis. Nooit niet. Sterven doe je alleen, en niet voor de neus van kijkend en chipsvretend Vlaanderen. Presentator Kobe Ilsen mag dan al in Humo veel blabla verkopen over zijn programma, laat ons vooral niet vergeten hoe de mens in televisieland is terecht gekomen: als regisseur van Temptation Island. Dat zegt me dunkt genoeg.

Als ik uit uw armen

als ik uit uw armen kom
gekropen, lief, hoe
de zinnen dan flipperkasten
in mijn schedelpan
de dingen die ik dan
hoor en zie, lief, mijn god
ik zweer u, het legt knopen
in al mijn kelen

Kaksmurf

Toen ik mij met een vol boodschappenmandje richting kassa wou begeven, werd ik ineens de weg versperd door een smurf. Ik zweer het u. Hij was even groot als ik en hij zwaaide uitbundig.

Nu heb ik niks tegen smurfen. Integendeel, sommige van mijn beste vrienden verzámelen smurfen, echt waar. Maar om daarom spontaan terug te zwaaien?

Bovendien meende ik mij te herinneren dat ze niet allemaal even aardig waren. Eén van die klootzakjes deelde bijvoorbeeld ontploffende cadeautjes uit. Een ander was dan weer nogal van de la-di-da-kant en zijn levenswijze werd dus gegarandeerd door de paus afgekeurd. Het laatste wat ik wil is de paus voor het hoofd stoten.

(Tenzij dan in letterlijke zin. Haaah, één fikse kopstoot aan die nazi in zijn soepjurk... Dat zou nu eens deugd doen aan mijn hartje...)

Terug naar de smurf, beste lezer. Die stond daar nog steeds uitbundig te zwaaien. Ik gaf hem een stevige duw, waardoor hij tussen de tomaten en bloemkolen belandde. Toen ging ik betalen. Het was 34 euro. 'Die koopkracht...' mijmerde ik, wijl ik huiswaarts fietste.

Er zijn zo dilemma's in het leven: enerzijds trots zijn op iets wat je gemaakt hebt en dat van de daken willen schreeuwen, anderzijds niet veel zin hebben om daarvoor je comfortabele anonimiteit als blogger op te offeren.

Gulden middenweg dan maar: als er mensen nieuwsgierig zouden zijn naar de muziek die ik maak, dan mogen ze gerust een mailtje sturen naar oranblogt@yahoo.co.uk.

Toscane

Ze is soms een heel klein beetje gek. Op reis in Toscane wil ze om half zes 's morgens opstaan. Foto's maken van de zonsopgang. Toscane? Prachtig. Zonsopgangen? Mooi! Half zes 's morgens? Auw zeg. Dus zeg ik: goed schat, sta gerust op schat, maar laat mij dan wel slapen schat. En met die solide afspraak gaat het licht uit.

De volgende ochtend word ik met veel enthousiasme wakker geschud. Ik heb vijf volle minuten nodig om planeet aarde te bereiken en in het halfduister mijn allerliefste te onderscheiden. Ze ratelt dat het zo mooi is buiten en dat ik moet komen kijken en en en... Op automatische piloot hijs ik mij uit bed en stommel naar het raam en zie dat ze gelijk heeft. Het uitzicht op het ontwakende Toscane is inderdaad prachtig. Maar ik denk ook: waarom zo vroeg schat, ik ben doodmoe schat, ik kan mijn ogen nauwelijks openhouden schat, ik wil naar mijn bed. Maar ze is zo lief als ze hyper is en ze straalt en hupst in haar slaapkleedje en mijn hart loopt over en ik denk nondedzju ik kan geeneens een ochtendhumeur krijgen.

Uitgezongen

Na ruim twaalf uur aan één stuk in de studio te hebben doorgebracht ben ik volledig uitgezongen. Het was de moeite waard, maar het is genoeg geweest. Mijn stem is stuk, mijn hoofd is vol, mijn oren tuiten. Het enige wat ik nog wil is stilte. En mien kopke leggen bij mijn meisje. Al zit dat laatste er vanavond niet meer in.

Wat schaft de iPod?

Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog eens over muziek schreef en daar gaan we eens verandering in brengen. Niet dat u daar zit op te wachten, vermoed ik. Maar muziek blijft mijn grootste obsessie, weliswaar op de voet gevolgd door literatureluur. (Voor de enkelingen die het zich nog herinneren: de vorige incarnatie van deze blog heette niet voor niks "Music is the soundtrack of our lives").

Maar genoeg geëmmerd. Wat schaft de iPod dezer dagen? Een overzicht van cd's en losse songs die meer dan regelmatig de revue passeren:

* Akattemets (Het Zesde Metaal):
Debuut-cd van de West-Vlaamse zingerzonger Wannes Cappelle. In tegenstelling tot bij Flip Kowlier klinkt het gebruik van het West-Vlaams hier niet als louter een gimmick, maar als pure noodzaak. Wannes is een streekgenoot, maar ik moest toch diep in mijn lagereschoolherinneringen graven voor ik weer wist wat 'toppen voe katsjee' betekende.
Er staat niet echt een minder nummer op Akattemets (vrij vertaald: 'als ik op een bepaald moment'), maar ik werd toch het meest getroffen door het lied 'Gasten', over een uitgeweken West-Vlaming die met weemoed zijn geboortestreek bezingt: 'Maar ik ken de weg nog naar min roots en d'uren van de treins. 'k Weet nog 't huis zijn van min ouders: rechtedeure vanaf de statie en ton naar links. Zoe 't der nog altijd staan? 'k Zoe beter toch nog ne keer gaan.'

* Broken Man's Lament (Emmylou Harris):
Beklijvend epos, gezongen door de beste countryzangeres ooit. Terug te vinden op haar laatste plaat 'All I intended to be'.

* For the Widows in Paradise, For the Fatherless in Ypsilanti (Sufjan Stevens):

* I dug up a diamond (Mark Knopfler & Emmylou Harris)
Mijn meisje is niet alleen lief en mooi, ze laat mij ook prachtige liedjes horen. Een mens zou voor minder twee duimen opsteken naar god-de-vader-in-de-hemel en "Well done!" prevelen. Ook haar opmerking dat ze evengoed 'abbedabbedaime' zouden kunnen zingen klopt als een bus.

* My Morning Jacket:
Dé ontdekking van de laatste weken is toch deze band. Kende ik tot mijn grote schaamte nog niks van. Als u hetzelfde denkt, dan gaan we daar eens verandering in brengen, eerst met het hartverscheurende 'I will be there when you die'. Niet meer dan demokwaliteit, maar toch ontroering gegarandeerd bij elke nieuwe luisterbeurt:

Deze 'Bermuda Highway' is niet minder mooi:

En tenslotte 'Golden', zomermelancholie van het zuiverste water:

'Mensen zijn tovenaars, maar zij beseffen het onvoldoende.' (J. Brel)

In Nederland

De hele uitstap was in een bevlieging tot stand gekomen: een gewezen studiemakker, die intussen in Nederland theaterregie studeerde, informeerde mij via mail over zijn afstudeervoorstelling. Ik probeerde mij te herinneren hoe lang het intussen al geleden was dat ik hem nog gezien had en een loodzwaar schuldgevoel overviel mij.

Gedeelde schuld is halve schuld en dus forwardde ik de mail in een opwelling naar een aantal andere oud-studiegenoten, met als toegevoegde boodschap: "Zouden wij daar niet naartoe moeten gaan?" Ik dacht dat de kous daarmee af was en mijn schuld meteen ook ingelost. Meestal werd op dergelijke initiatieven immers nogal lauwtjes gereageerd, ook door mij. Wat voorbij is, is voorbij, weet u wel?

Ik weet ook niet precies waarom het nu anders uitdraaide. Misschien dat we allemaal het gevoel hadden dat het gewoon nog eens tijd was en verder geen gezever. Zo kwam het dat we ons opeens met een achttal germanisten in fokin Breda bevonden. En toen ik op een bepaald moment even in geen van de gesprekken betrokken was en wat rondkeek, overviel mij het gevoel dat het - ouwe sentimentele sok die ik ben - "net als vroeger was".

Klein concerto

Zie ons bezig: hele concerto's roffelen we uit ons toetsenbord om toch maar zeker niets te verliezen. Alles zullen wij in zinnen vastgieten. Voor later, als er gaten komen in ons geheugen. Hubris, iemand? Want wie houden we voor de gek? Nu al zijn we gisteren kwijt. Schrijven is een achterhoedegevecht. And we love it.

Open zee

over groene anjers praten. lieve onzin vertellen. klauteren en zinderen en als klimop over elkaar heen woekeren. soms een arm of been te veel en toch passen als puzzelstukjes. vastklampen, op het radeloze af om nooit meer enzovoort. na een paar ijdele pogingen dan toch de ander lossen en wegdrijven. of nog even op de tast terugkeren. haar daarna definitief verliezen in een open zee van slaap. maar bij het rood van de morgen elkaar trillend terugvinden en terwijl de geluiden van de buren binnensijpelen opeens beseffen dat je precies daar bent waar je moet zijn. in deze kamer, dit duizelende lichaam.

Wat gebeurt er ondertussen elders?

GW still got it. Amper twee zinnen heeft hij nodig om de hernieuwde aaibaarheid van Isabelle A de grond in te boren:

Een huppelkut met een degelijke band om haar heen is niet meer dan dat: een huppelkut met een degelijke band om haar heen. Het spijt me, Isabelle, maar er zit ongeveer evenveel emotie in je zang als in vijf plakjes kippenworst, en qua podiumpresence kon je evengoed in een zitzak achter het drumstel gaan zitten.

La fille Cé heeft nog eens een prachtig gedicht geschreven. Dwz., een máánd geleden. Tss. Wij blijven roepen om meer. En vaker.

Licht Bewolkt is het spoor een beetje bijster, maar dan wel op een heel mooie manier.

Soet is nog maar net van stekje veranderd en krijgt over haar laatste schrijfsel zowel heel positieve als negatieve kritiek te verwerken. Ondergetekende vindt nog steeds dat een gedicht met de woorden "ziel", "stilte" en "herinnering" vies smaakt, maar twijfelt ondertussen wel of hij niet beter zijn mond had kunnen houden. Ach, eigenlijk is Soet te benijden: gecontesteerd in haar eigen tijd, dat is toch de droom van elke schrijver?

Marie van Huiverinkt houdt ook van Brel en poezen en lijkt, mijns inziens, het medium "blog" nog niet helemaal te vertrouwen.

Groove Garden schreef onlangs iets "over alle dagen die waren en zouden zijn". Een tekst die mij vol in de maagstreek raakte.

Pironik is virtueel gezien twee jaar geworden. Dat staat hem niet slecht en we zijn blij dat hij besloten heeft nog even te blijven.

Op Het Perenblog wordt nog regelmatig bewezen dat rake blogstukjes uit slechts één of twee zinnen hoeven te bestaan.

En omdat we niet altijd lief moeten zijn: de blog van Maarten Inghels schreeuwt nog steeds "zelfverklaard literair genie dat zichzelf geweldig serieus neemt". Blijkbaar vinden nogal mensen dat terecht, maar Oran wacht een beetje op een gedicht dat al die gezwollen poeha kan verantwoorden. Ik kan ongelijk hebben. Misschien zijn artistieke brilmonturen de kern van het dichterschap. Misschien provoceer ik soms graag. (Update: Fak. Alsof ie het geroken heeft.)

Kortom, wat gebeurt er ondertussen elders? In elk geval meer dan hier. Er zijn nog andere fronten hé?