mijn kop draait zot maar ik leef nog
zij is een beetje van alles, van lief
en ongeveer oneindig tot iets
dat gek genoeg klopt

zzzoem

Eigenlijk vind ik dat het stilaan zo'n tien graden warmer moet zijn. En dat de weergoden ons niet zo bij ons pietje mogen pakken door de illusie te scheppen dat het al volop zomer is, tot men zich buiten waagt en nondedzju nog bijna handschoenen blijkt nodig te hebben om te gaan fietsen!

Eigenlijk vind ik dat de liefde een makkie zou moeten zijn. In plaats van het aarzelende rondjesdraaien, de mank lopende interpretaties van onduidelijk signalen en het obsessieve hunkeren, dat ons als een slopende nine-to-five job helemaal in beslag neemt. En onze eetlust wegneemt.

Eigenlijk vind ik dat mensen veel te veel woorden gebruiken. Niet elk wit blad papier moet volgescheten worden met taal, nietwaar? Woorden, fsh! Het is me wat. Woorden zijn mietjes.

Eigenlijk vind ik het schandalig dat zoveel talentvolle vrienden van mij nog altijd niet wereldberoemd in Vlaanderen zijn. En dat zoveel minkukels dat wel zijn. Maar misschien zal de balans in het licht der eeuwigheid wat eerlijker uitvallen. We zullen zien zeker?

Zo, bedankt en tot ziens. Morgen beweer ik wel weer iets anders. Over dat tweede begin ik nu zelfs al te twijfelen, want dat is toch ook wat het mooi maakt. Goed bezig, meneer de meningman.

(Zou het nog te vroeg zijn voor ijsjes?)

Tuinkers

In de keuken maak ik twee boterhammen. Plattekaas van de winkel en tuinkers van mijn broer. Rechtopstaand schrok ik ze naar binnen en net als de laatste kruimel in mijn mond verdwijnt, is de koffie helemaal doorgelopen. Alsof het zo afgesproken is. Perfecte timing. Twintig voor negen en ik heb nog alles onder controle. Zeker qua huishoudelijke arrangementen. Negentien voor negen. Wat zal het vandaag weer zijn?

Oran leest nog eens een boek

"It seems to me now that the plain state of being human is dramatic enough for anyone; you don't need to be a heroin addict or a performance poet to experience extremity. You just have to love somebody." (Nick Hornby, How to be good)

Te mooi

Claus

Zopas sms'te een vriend die bij een krant werkt dat Hugo Claus - één van mijn lievelingsauteurs - overleden is. Deze toch al bizarre woensdag wordt er alleen maar vreemder door. Zwaar zijn mijn voeten, ijl mijn hoofd.

Groen of grijs

In mijn badkamerspiegel woont soms een bleke ongeschoren kop. Vooral op werkdagen. Meestal probeer ik zijn blik te ontwijken. Dat lukt doorgans goed, behalve op het moment dat ik mijn contactlenzen moet inbrengen. De bleke kop draagt er trouwens ook. En we hebben allebei groengrijze ogen, wat nochtans een rariteit is.

Dat laatste weet ik van mij juf van het derde leerjaar. Zij wou ons voor één of andere activiteit eens per oogkleur indelen. "Mensen hebben blauwe of bruine ogen," vertelde ze ons en daarna moesten wij via onze buur checken bij welke groep we moesten gaan zitten. Blauw of bruin, that was toen de question. De twee groepen begonnen langzaam te groeien, maar mijn buurjongen kon maar niet tot een besluit komen over mijn oogkleur. "En? Blauw of bruin?" vroeg ik ongeduldig. "Weet niet. Groen eigenlijk. Of grijs. Weet niet."

De juf kwam zich ermee bemoeien, maar wist het ook niet. "Ach, ga gewoon bij de blauwe groep zitten," zei ze lichtjes geërgerd. "Het is nu ook weer niet zo belangrijk." Wat een trut! Sommige vrouwen schijnen het nochtans mooi te vinden. Anderen dan weer niet. Zo is het leven.

Biecht

Goede vrienden,

Ik richt mij per uitzondering eens direct tot jullie, want er moet mij iets van het hart. Sta mij toe mijzelf te excuseren, maar vraag liever niet waarom. Want hoe legt men dat uit? Het ligt nu eenmaal in mijn aard, excuses aanbieden. Wellicht als afkoopsom voor jullie vriendschap. Want als ik vrij mag citeren uit het toneelstuk dat ik laatst zag: zet u, ge zijt welgekomen, er is eten en er is drinken, ik zal naar u luisteren en voor u zorgen, maar weet heel goed: aan mij zult ge niet veel plezier beleven.

Zoiets zal het zijn. Plezier besteed ik beter uit. En of je het nu graag hoort of niet, in feite ben ik niet veel meer dan een klootzak met wat gevoel voor poëzie. Misschien nog een beetje muziek en daarop wat slordig gerangschikte woorden. Moppen tappen kan ik alleen ten koste van anderen. Dansen doe ik niet. Ik ben niet iemand waarmee je kunt uitpakken bij je andere vrienden, iemand die statusverhogend werkt. Integendeel, je zult je voor mijn aanwezigheid moeten verantwoorden. Ik ben jamaaralsjehemkent. Verder ben ik ook een verschrikkelijke leugenaar en huichelaar. Ik wend bijvoorbeeld vaak voor dat ik naar je luister, terwijl dat niet zo is. Dat doe ik omdat ik dat als mijn plicht beschouw en zeker ook omdat ik je een warm hart toedraag, maar niet om je woorden te horen. Mijn god, wat kunnen die woorden mij schelen? De klank van jullie stemmen, ja, of de eigenaardige schoonheid van jullie gebaren, dat zegt mij iets. Mijn aanhef hier was trouwens al een leugen, want ik noemde jullie "goede vrienden" terwijl jullie in wezen slechte vrienden zijn. Dat verwijt ik jullie geenszins, want ik ben het die van jullie slechte vrienden maakt. Ik verteer goede vrienden niet goed. En zo zou ik nog uren kunnen doorgaan met het opsommen van redenen voor excuses, maar de moed en de tijd ontbreekt mij. (Weer een leugen, want als ik van iets genoeg heb, dan is het tijd.)

Maar als dat allemaal niet geeft, dan zijt ge welgekomen. Pakt een stoel en zet u. Er is eten en er is drinken, ik zal voor u zorgen en naar u luisteren.

Zeer genegen,

Vliegtuig

Het is ijskoud met de ramen open om half 12 's nachts, maar kamers moeten nu eenmaal gelucht worden. Behalve het scherm van mijn laptop is het ook donker. Buiten vliegt een vliegtuig over en dat kan je zien doordat er kerstlichtjes aanhangen die twinkelen. De deur is al op slot, maar misschien moet ik ze ook nog barricaderen om de symboliek buiten te houden.

Opbeurende gedacht #1

Je hoeft je deur maar uit te komen of je struikelt over de verloren zielen. Ik wil ze allemaal omhelzen en warm wrijven. Al was het maar omdat we, eerder dan we denken, in potgrond zullen veranderen.

'Welcome aboard, Mr. Pilgrim,' said the loudspeaker. 'Any questions?'
Billy licked his lips, thought a while, inquired at last: 'Why me?'
'That is a very Earthling question to ask, Mr. Pilgrim. Why you? Why us for that matter? Why anything? Because this moment simply is. Have you ever seen bugs trapped in amber?'
'Yes.' Billy, in fact, had a paperweight in his office which was a blob of polished amber with three ladybugs embedded in it.
'Well, here we are, Mr. Pilgrim, trapped in the amber of this moment. There is no why.'

(hieruit)

Zon op de ruiten

Hell yeah, er staat massa's zon op de ruiten! Dat laat zien dat ze dringend eens gewassen moeten worden maar niet vandaag, oh nee! Naar buiten gaat het, om wat van die frisse buitenlucht te tanken.

Soundtrack van de dag

on the back of a motor bike
with your arms outstretched
trying to take flight
leaving everything behind
but even at our swiftest speed
we couldn't break from the concrete
in the city where we still reside

Krassen

Waar zijn de weken dat ik als vakantiejob in een glasfabriek werkte? Ik stond aan de band en moest de hele dag autoruiten voor een lichtbak houden om te checken of er geen krassen in stonden. Was dat wel zo, dan vlogen ze onverbiddelijk bij het afval. En hoe je tureluurs werd van in dat felgroene licht te staren en hoe mijn ogen 's avonds brandden en mijn oogwit rood uitsloeg. Ik haalde daarnet mijn contactlenzen uit en zag in de spiegel hoe mijn ogen ook nu rood waren. Souvenir van de veel te korte nachten van afgelopen week. En ik wou dat ik een lichtbak had om mezelf voor te houden. Zodat ik eindelijk eens kon zien waar de krassen zaten.

(Ik ben zo fucking moe. Kom mij dan in slaap kussen, trut.)

Ijzer en wijn

Ik wou koffie zetten maar kreeg geen filter uit het pakje omdat mijn handen teveel trilden. Dat heb ik vaker en ik kan niet begrijpen hoe dat komt. Weinig slaap en zenuwen zijn wel twee factoren die zeker een rol spelen.

Weinig slaap was het niet. Als je om 11 uur opstaat, kan dat moeilijk. Alhoewel. Maar goed, weinig slaap was het dus niet.

Zenuwen waren het wel.

Gaat Oran trouwen? Nope. Heeft hij een sollicitatiegesprek voor de job van zijn leven? Nope. Hoorde hij een inbreker in de woonkamer en wou hij hem gunstig stemmen met een lekker kopje koffie? Niets van dat alles. Hij gaat vanavond naar een concert. Gewoon.

Absoluut een stompzinnige reden om zenuwachtig te zijn en ik schaam mij er ook voor. Op zo'n momenten wil ik normaal zijn. En uitsluitend zenuwachtig worden voor de Grote Dingen Des Levens. En niet zenuwachtig worden omdat ik vanavond gewoon maar een muzikale held aan het werk ga zien en ik vanuit de grond van mijn hart hoop dat hij niet gaat sucken. Want dat doen helden tijdens optredens wel eens.

Anyway, vandaag (en vaak) is mijn lievelingslied "The sea and the rhythm" van Iron & Wine. Een tekst die zowel poëtisch-dromerig als oedipaal-ranzig is. De altijd zalvende en hypnotiserende stem van Sam Beam. En twee solo's op banjo die telkens opnieuw diepe krassen in je ziel kerven.

Ik zou eigenlijk liever hebben dat ze dat lied vanavond niet spelen.

Noodkreet

Tussen de gang van de schoonmaakproducten en die van de deegwaren werd ik uit mijn dagdromen opgeschrikt toen een schriel kinderstemmetje opeens "heeeeeeelp!" schreeuwde. Als rechtgeaarde held keek ik vliegensvlug om mij heen. Was daar iemand in nood? Moest Oran het onrecht andermaal bestrijden? Even verderop zag ik een klein meisje van pakweg anderhalf jaar rechtop in een winkelkar staan. De uk merkte dat ik keek en grijnsde breeduit. Met een grote smile riep ze daarna ten tweden male luidkeels om hulp, onderwijl lief glimlachend. "Zeg zus, het is goed hé!" klonk uit een naburige rayon de kwade stem van haar moeder. (Grijns. Sommige kinders zijn hilarische krengen.)

Een statement als een ander

Mopperen is voor mietjes.

Ook dat nog

mijzelf shit
voelen is twee
keer verliezen
want ik ga er niet eens
beter door
schrijven
ik gebruik alleen veel
meer enjambementen met
het oog op goedkoop
effectbejag

Nooduitgang

"Proficiat!" zei een collega nadat ik haar verteld had dat mijn contract weer verlengd was. "We gaan je hier houden hoor!" grapte ze. "Je geraakt hier nooit meer weg!" Ik glimlachte schaapachtig en veinsde dat ik mijn aandacht terug op het mededelingenbord focuste. In werkelijkheid probeerde ik mij koortsachtig te herinneren waar de dichtstbijzijnde nooduitgang was.

de mooiste van 2007

1. Hard Luck Stories (Nona Mez)
2. The Temptation Of Adam (Josh Ritter)
3. Please Be Patient With Me (Wilco)
4. The Trapeze Swinger (Iron & Wine)
5. Do What You Gotta Do (Meg Baird)
6. De Cuba (Lieven Tavernier)
7. Videotape (Radiohead)
8. Much Farther To Go (Rosie Thomas)
9. I Taught Myself How To Grow Old (Ryan Adams)
10. Pour le monde (Crowded House)