Joodse vrienden,

Laat ons afspreken dat jullie vanaf nu iets minder vaak boos zijn, okay? Tenzij men aan jullie jodenkrullen trekt.

Rust

Op weg naar de krantenwinkel kon ik er niet naast kijken: alle mensen die mijn pad kruisten, leken zo dodelijk vermoeid. Ze sleepten zichzelf voort richting whatever. Dat zal het keren der seizoenen wel zijn. Was de lente maar vatbaar voor personificatie, niet waar? Dan hield ik hem/haar gaarne een pistool tegen de slaap: 'Hoe zit het, beunhaas/takkewijf? Gaan we nog lang treuzelen?'

Bij de krantenman kocht ik een Humo en een biljetje 'Win for life'. De krantenman maakte zijn vaste mopje ('Je trakteert toch als je gewonnen hebt hé?') maar dat stoorde mij niet. Vaste mopjes zijn goed. Zij zorgen voor rust in onze zielen.

[Oran luistert naar: Upward over the mountain (Iron & Wine), Simple Song (Lyle Lovett), Burn in my skin (Ray Lamontagne),...]

Over de bijen in mijn oor

Dat ze mij alweer enkele weken wakker houden. Dat ik zonder resultaat van het ene lapmiddeltje naar het andere sukkel. Pillen. Biothee. Andere pillen. Andere biothee. Dat ik mij soms afvraag of de bijen nog weggaan. Want dat reserves ook op kunnen geraken.

Update: misschien heeft mijn schoon lief wel echt werkende slaapthee gevonden!

Zakes

Gaat die idioot van een Dedecker nu eens ophouden met het over "zakes" te hebben? Zakes die fout lopen, zakes die moeten ophouden, zakes die gaan veranderen als hij - in uw dromen, kerel! - mee bestuurt...
Voor eens en voor altijd: het meervoud van "zaak" is "zaken". Nondedoeme.

Hoera! Hoera! De stroper is gevat! Hoera! Hoera! De stroper is gevat! (Allemaal!)

Ray Lamontagne - Shelter

Listen, when all of this will fall over, I tell you what we're gonna do. You will shelter me, love. I will shelter you.

It's happening, baby!

RAAAAAHHH! Maak plaats ende ruim baan, want Oran barst van de energie! Daar zijn goede redenen voor. De belangrijkste is dat ik samen met een echte topproducer begonnen ben aan de voorbereidingen voor mijn debuut-cd. 'EINDELIJK!' schreeuwt mijn lijf. U kan de opluchting waarschijnlijk tot ginder ruiken. Er is nog een lange weg te gaan, maar ik weet hem nu tenminste liggen, dat scheelt. Want weet u, dan is het eigenlijk enkel nog een kwestie van eerst met je linker- en daarna met je rechtervoet een stap vooruit te zetten. En dat zo'n duizend keer te herhalen. Zo zie ik dat. En over stappen gesproken: straks ga ik op stap met een topwijf *. Ik hoop van u hetzelfde.

* Doorgaans ben ik een felle tegenstander van het woord 'wijf', maar in deze combinatie kan het voor mij wél.

De mooiste van 2008

Waarom niet beginnen met eindigen? Dit zijn de mooiste tunes van 2008, of u moest er anders over denken.

1. Lies - Glen Hansard (cd: soundtrack van de film 'Once')
2. Re: stacks - Bon Iver (cd: For Emma forever ago)
3. Murder in the city - The Avett Brothers (cd: ?)
4. Born in time - Bob Dylan (cd: Tell Tale Signs)
5. Flume - Bon Iver (cd: For Emma forever ago)
6. Gasten - Het Zesde Metaal (cd: Akkatemets)
7. The shock of the lightning - Oasis (cd: Dig out your soul)
8. The Architect - dEUS (cd: Vantage Point)
9. Jungle Drum - Emiliana Torrini (cd: Me and Armini)
10. Electric feel - MGMT (cd: Oracular Spectacular)

2009

Het wordt een goed jaar, let op mijn woorden. Daar heeft zij veel mee te maken. En ja, ik ga hier terug schrijven. Voor de 3,5 overgebleven lezers. Heb ik meteen een goed voornemen. Verder: volle kracht vooruit en nieuwjaarskussen voor alleman!

maar vrijdag
in het driedimensionele
veeg ik het haar
uit jouw gezicht

Grunberg lezen

'Hij dacht weer aan zijn vrouw. Goed, ze moest wel eens even worden opgesloten in een opberghok, dat was niet wat men zich als eerste bij een huwelijk voorstelde, een vrouw in een hok, het was in ieder geval niet wat hij zich erbij had voorgesteld, maar dat deed hij om haar tegen zichzelf te beschermen. Zijn huwelijk was in orde. Het was een goed huwelijk, zeker nadat hij het zwembad had laten aanleggen.' (Uit: Onze Oom, Arnon Grunberg)

Zeker nadat hij het zwembad had laten aanleggen.

Mooi liedje

Weltschmerz

'De Weltschmerz is er wel een beetje uit hé?' zei een vriendin onlangs. Tja.

Soezen

Ze ligt opgekruld te soezen op mijn zitbank. Kont tegen mijn dijbeen. Haar cd van Counting Crows staat op. Af en toe schopt ze in haar slaap zachtjes tegen mijn schenen. Adam Duritz zingt over 'the time when kindness falls like rain'.
Ik heb het al gezegd en ik blijf het herhalen: mensen zijn van glas. En ze kunnen mij momenteel met borstel en vuilblik bij elkaar vegen.

Leaves (Lloyd Schwartz)

1

Every October it becomes important, no, necessary
to see the leaves turning, to be surrounded
by leaves turning; it's not just the symbolism,
to confront in the death of the year your death,
one blazing farewell appearance, though the irony
isn't lost on you that nature is most seductive
when it's about to die, flaunting the dazzle of its
incipient exit, an ending that at least so far
the effects of human progress (pollution, acid rain)
have not yet frightened you enough to make you believe
is real; that is, you know this ending is a deception
because of course nature is always renewing itself—
the trees don't die, they just pretend,
go out in style, and return in style: a new style.


2

Is it deliberate how far they make you go
especially if you live in the city to get far
enough away from home to see not just trees
but only trees? The boring highways, roadsigns, high
speeds, 10-axle trucks passing you as if they were
in an even greater hurry than you to look at leaves:
so you drive in terror for literal hours and it looks
like rain, or snow, but it's probably just clouds
(too cloudy to see any color?) and you wonder,
given the poverty of your memory, which road had the
most color last year, but it doesn't matter since
you're probably too late anyway, or too early—
whichever road you take will be the wrong one
and you've probably come all this way for nothing.


3

You'll be driving along depressed when suddenly
a cloud will move and the sun will muscle through
and ignite the hills. It may not last. Probably
won't last. But for a moment the whole world
comes to. Wakes up. Proves it lives. It lives—
red, yellow, orange, brown, russet, ocher, vermilion,
gold. Flame and rust. Flame and rust, the permutations
of burning. You're on fire. Your eyes are on fire.
It won't last, you don't want it to last. You
can't stand any more. But you don't want it to stop.
It's what you've come for. It's what you'll
come back for. It won't stay with you, but you'll
remember that it felt like nothing else you've felt
or something you've felt that also didn't last.

Freakshow

Op tv jagen ze een groep gehandicapten door de jungle van Nicaragua. Oh's en ah's in alle media. Moedig. Grenzen verleggen. Ha. Voelt niemand diepe plaatsvervangende schaamte voor de zieke geest die dit bedacht heeft? Ik kan er niet naar kijken zonder dat mijn maag keert. Ik denk DOE DAT NIET, ZET JEZELF NIET ZO TE KIJK maar ik schijn het verkeerd voor te hebben. Dit is hartverwarmende televisie, zegt men.

Op tv benen ze de gevoelens en ervaringen van enkele kankerpatiënten uit tijdens hun laatste weken. Kanker? Camera op je snuffer. Kan best zijn dat zoiets therapeutisch werkt voor de mensen in kwestie, maar die beelden gooi je niet op de buis. Nooit niet. Sterven doe je alleen, en niet voor de neus van kijkend en chipsvretend Vlaanderen. Presentator Kobe Ilsen mag dan al in Humo veel blabla verkopen over zijn programma, laat ons vooral niet vergeten hoe de mens in televisieland is terecht gekomen: als regisseur van Temptation Island. Dat zegt me dunkt genoeg.

Als ik uit uw armen

als ik uit uw armen kom
gekropen, lief, hoe
de zinnen dan flipperkasten
in mijn schedelpan
de dingen die ik dan
hoor en zie, lief, mijn god
ik zweer u, het legt knopen
in al mijn kelen

Kaksmurf

Toen ik mij met een vol boodschappenmandje richting kassa wou begeven, werd ik ineens de weg versperd door een smurf. Ik zweer het u. Hij was even groot als ik en hij zwaaide uitbundig.

Nu heb ik niks tegen smurfen. Integendeel, sommige van mijn beste vrienden verzámelen smurfen, echt waar. Maar om daarom spontaan terug te zwaaien?

Bovendien meende ik mij te herinneren dat ze niet allemaal even aardig waren. Eén van die klootzakjes deelde bijvoorbeeld ontploffende cadeautjes uit. Een ander was dan weer nogal van de la-di-da-kant en zijn levenswijze werd dus gegarandeerd door de paus afgekeurd. Het laatste wat ik wil is de paus voor het hoofd stoten.

(Tenzij dan in letterlijke zin. Haaah, één fikse kopstoot aan die nazi in zijn soepjurk... Dat zou nu eens deugd doen aan mijn hartje...)

Terug naar de smurf, beste lezer. Die stond daar nog steeds uitbundig te zwaaien. Ik gaf hem een stevige duw, waardoor hij tussen de tomaten en bloemkolen belandde. Toen ging ik betalen. Het was 34 euro. 'Die koopkracht...' mijmerde ik, wijl ik huiswaarts fietste.

Er zijn zo dilemma's in het leven: enerzijds trots zijn op iets wat je gemaakt hebt en dat van de daken willen schreeuwen, anderzijds niet veel zin hebben om daarvoor je comfortabele anonimiteit als blogger op te offeren.

Gulden middenweg dan maar: als er mensen nieuwsgierig zouden zijn naar de muziek die ik maak, dan mogen ze gerust een mailtje sturen naar oranblogt@yahoo.co.uk.

Toscane

Ze is soms een heel klein beetje gek. Op reis in Toscane wil ze om half zes 's morgens opstaan. Foto's maken van de zonsopgang. Toscane? Prachtig. Zonsopgangen? Mooi! Half zes 's morgens? Auw zeg. Dus zeg ik: goed schat, sta gerust op schat, maar laat mij dan wel slapen schat. En met die solide afspraak gaat het licht uit.

De volgende ochtend word ik met veel enthousiasme wakker geschud. Ik heb vijf volle minuten nodig om planeet aarde te bereiken en in het halfduister mijn allerliefste te onderscheiden. Ze ratelt dat het zo mooi is buiten en dat ik moet komen kijken en en en... Op automatische piloot hijs ik mij uit bed en stommel naar het raam en zie dat ze gelijk heeft. Het uitzicht op het ontwakende Toscane is inderdaad prachtig. Maar ik denk ook: waarom zo vroeg schat, ik ben doodmoe schat, ik kan mijn ogen nauwelijks openhouden schat, ik wil naar mijn bed. Maar ze is zo lief als ze hyper is en ze straalt en hupst in haar slaapkleedje en mijn hart loopt over en ik denk nondedzju ik kan geeneens een ochtendhumeur krijgen.